Modlitwa do Boga za całą ziemię Ruską (św. Hilariona, metropolity kijowskiego)

O Władco, Królu i Boże nasz, najwyższy i chwalebny, Miłośniku ludzi, który za trudy oddajesz chwałę i cześć, czyniąc nas uczestnikami Twojego królestwa! Wspomnij, jako Dobry, także nas, nędznych Twoich, bo imię Twoje to Miłośnik ludzi. Choć nie mamy przed Tobą dobrych uczynków, ale wielokrotnie okazawszy nam miłosierdzie, zbaw nas. Jesteśmy bowiem ludem Twoim i owcami pastwiska Twego, i stadem, które dopiero zacząłeś paść, wyprowadziwszy z zatraty bałwochwalstwa. Pasterzu dobry, który kładziesz duszę za owce! Nie opuszczaj nas, choć jeszcze błądzimy; nie opuszczaj nas, choć jeszcze grzeszymy przed Tobą, jak nowo kupieni niewolnicy, którzy we wszystkim nie dogodzili panu swemu. Nie gardź nami, choć jesteśmy małym stadem, lecz powiedz nam: Nie bój się, mała trzódko, gdyż spodobało się Ojcu waszemu niebieskiemu dać wam królestwo.

Bogaty w miłosierdzie i dobry w szczodrobliwości, który obiecałeś przyjąć kajającego się i wyczekujesz powrotu grzesznych, nie wspominaj wielu grzechów naszych! Przyjmij nas, którzy zwracamy się do Ciebie, zmaż zapisane winy nasze, zmniejsz gniew, którym rozgniewaliśmy Cię, Miłośniku ludzi. Ty bowiem jesteś Panem, i Władcą, i Stwórcą, i w Tobie jest władza – czy żyć nam, czy umierać. Odłóż gniew, o Miłościwy, na który zasłużyliśmy naszymi uczynkami; przeprowadź obok pokusę, bo ziemią jesteśmy i prochem. Nie wchodź w sąd ze sługami Twoimi.

My, ludzie Twoi, Ciebie szukamy, do Ciebie przypadamy, Twojego miłosierdzia szukamy. Zgrzeszyliśmy i zło uczyniliśmy – nie zachowaliśmy, ani nie uczyniliśmy, jak nakazałeś nam. Będąc ziemskimi, ku ziemskim skłoniliśmy się i przewrotne czyniliśmy przed obliczem chwały Twojej. Cielesnym pożądaniom oddaliśmy się, oddaliśmy się w niewolę grzechowi i troskom życiowym, uciekliśmy od swojego Władcy. Ubodzy jesteśmy w dobre uczynki, nędzni przez złe życie.

Kajamy się, prosimy, modlimy: kajamy się za złe uczynki nasze; prosimy, abyś strach swój zesłał w serca nasze; modlimy się, abyś na strasznym sądzie zmiłował się nad nami. Zbaw, uczyń miłosiernym, spójrz, nawiedź, ulituj się, zmiłuj. Twoi bowiem jesteśmy, Twoje stworzenia, dzieło rąk Twoich. Jeśli na bezprawia będziesz zważał, Panie, Panie, któż się ostoi? Jeśli oddasz każdemu według uczynków jego, któż się zbawi? Bo u Ciebie jest oczyszczenie, bo od Ciebie miłosierdzie i obfite wybawienie. I dusze nasze w rękach Twoich, i oddech nasz w woli Twojej. Odkąd bowiem Ty miłościwie spoglądasz na nas – w pokoju i dobru żyjemy; jeśli zaś Ty z gniewem spoglądasz – znikamy jak poranna rosa, nie ostoi się bowiem proch przed burzą, i my przed gniewem Twoim.

Ale jako stworzenia u Stwórcy naszego, miłosierdzia prosimy: zmiłuj się nad nami, Boże, według wielkiego miłosierdzia Twego. Wszystko bowiem dobre od Ciebie dla nas; wszystko zaś niesprawiedliwe – od nas Tobie. Wszyscy bowiem zboczyliśmy, wszyscy razem staliśmy się niegodnymi. Nie ma ani jednego z nas, który by się smucił i trudził dla niebieskiego, ale wszyscy o ziemskie, wszyscy o troski życiowe się troszczymy. Bo zniknął sprawiedliwy na ziemi, nie dlatego, że Ty opuszczasz nas czy lekceważysz, ale dlatego, że my Ciebie nie szukamy – wolimy tylko to, co widzialne.

Dlatego w żaden sposób nie chcemy, abyś dopuścił z nami, jak z Jerozolimą, która w końcu opuściła Ciebie i nie chodziła drogami Twoimi. Ale nie dopuść nam, jak i im, według uczynków naszych, ani według grzechu naszego nie odpłacaj nam. Raczej ścierp nam, i jeszcze długo ścierp! Powstrzymaj gniewny swój płomień, który rozciąga się na nas, sługi Twoje, sam kierując nas na prawdę Twoją, ucząc nas czynić wolę Twoją, bo Ty jesteś Bogiem naszym, a my – ludźmi Twoimi, Twoją cząstką, Twoim dziedzictwem.

Nie wznosimy rąk naszych do cudzego boga, ani nie idziemy za jakimś fałszywym prorokiem, ani heretyckich nauk nie trzymamy się; tylko Ciebie wzywamy, prawdziwego Boga, i do Ciebie, który mieszkasz w niebiosach, oczy nasze wznosimy, do Ciebie ręce nasze podnosimy, modlimy się Tobie: oddaj nam, jako dobry Miłośniku ludzi, zmiłuj się nad nami, wzywając grzeszników do pokuty, i na strasznym sądzie Twoim nie wyłącz nas ze stania po prawicy Twojej, ale uczestnikami błogosławieństwa sprawiedliwych uczyń nas.

I dopóki stoi świat, nie sprowadzaj na nas napaści pokus, ani nie wydawaj nas w ręce obcych, aby nie nazwano miasta Twego miastem pojmanym, a stada Twego – cudzoziemcami na ziemi nie swojej. Aby nie powiedzieli sąsiedzi: gdzież jest ich Bóg? Nie dopuszczaj na nas udręki, ani głodu, ani niespodziewanych śmierci, ognia, potopów; aby nie odpadli od wiary chwiejni w wierze.

Niewiele ukarz, a wiele zmiłuj się; mało zrań, a miłościwie uzdrawiaj; mało zasmucaj, a szybko rozweselaj; bo nie może nasza natura długo znosić gniewu Twego, jak źdźbło ognia. Ale złagodniej, ulituj się, bo Twoją jest rzeczą miłować i zbawiać.

Dlatego przedłuż miłosierdzie Twoje nad ludem Twoim, wrogów przegoń, pokój umocnij, kraje uspokój, na głód ześlij urodzaj, władza nasza niech będzie postrachem dla krajów, bojarom daj mądrość, miasta zaludnij, Cerkwi Twojej daj wzrost i jedność, dziedzictwo swoje ochroń, mężczyzn, i kobiety, i dzieci zbaw. Tych, którzy w niewoli, w więzieniu, na katorgach, w podróżach, w żegludze, w więzieniach, w głodzie, i w pragnieniu, i w nagości – wszystkich zmiłuj się, wszystkich pociesz, wszystkich rozwesel, czyniąc im radość, i cielesną, i duchową, modlitwami, błaganiem przeczystej Twojej Matki; i świętych niebieskich mocy, i poprzednika Twego i chrzciciela Jana, apostołów, proroków, męczenników, czcigodnych i wszystkich świętych modlitwami.

Ulituj się nad nami i zmiłuj się nad nami, abyśmy, miłosierdziem Twoim prowadzeni w jedności wiary, wraz wesoło i radośnie sławili Ciebie, Pana naszego Jezusa Chrystusa, z Ojcem i Przenajświętszym Duchem – Trójcę nierozdzielną, jednobóstwową, która włada w niebiosach i na ziemi, aniołami i ludźmi, widzialnym zaś i niewidzialnym stworzeniem, teraz, i zawsze, i na wieki wieków. Amen.

„Słowo o zakonie i łasce”, około 1040 roku

Źródło: kyrios.org.ua