Codzienna modlitwa pokutna do Boga człowieka rozpoczynającego swoje zbawienie

CODZIENNA MODLITWA POKUTNA DO BOGA CZŁOWIEKA ROZPOCZYNAJĄCEGO SWOJE ZBAWIENIE

(św. Dymitra (Tuptały), metropolity rostowskiego)

Przebywając w samotności, znajdź ustronne miejsce, usiądź i rozmyślając nad swoim życiem, przypominaj w swoim umyśle wszystkie grzechy, które popełniłeś od młodości, z których się spowiadałeś i z których nie. Kiedy już wszystkie sobie przypomnisz, westchnij z głębi serca, bij się w piersi i jeśli możesz, zapłacz; a powstawszy, padnij na kolana i wznieś swój umysł z ziemi aż do Bożego tronu, przed którym stoją cherubini i serafini, i ujrzawszy oczami umysłu Pana siedzącego na wysokim i wzniosłym tronie, przewidującego twoje przybycie i znającego wszystkie twoje drogi, oraz przysłuchującego się temu, co chcesz wypowiedzieć, rozciągnij się przed Jego najmiłosierniejszymi stopami i z bojaźnią zacznij mówić do Niego to:

Boże najdobrotliwszy, źródło dobroci, otchłani miłosierdzia! Stwórco, Wyzwolicielu i Zbawicielu mój! Tobie, który znasz skryte tajemnice, badasz serca i sumienia, wyznaję grzechy moje i przynoszę przed Twoje wszechwidzące oko, aby słyszeli wszyscy Twoi aniołowie i archaniołowie moje nieprawości. Zgrzeszyłem, Panie mój i Stwórco… (tym i tym). Tutaj szczegółowo wyliczaj wszystkie swoje grzechy, szepcząc cicho, jakby na ucho Panu, wstydząc się, z drżeniem serca i ze łzami w oczach, mówiąc: Oto moje rany, strupy i wrzody, o najmiłosierniejszy Lekarzu! Oto mój ciężki ładunek, o dobry Panie! Oto mój wstyd i nagość moja, o długocierpliwy Sędzio! Tymi czynami moimi zasmuciłem, rozgniewałem i rozdrażniłem Twoją dobroć, zbezcześciłem Twój obraz, znieważyłem Twojego Ducha Świętego i odgoniłem od siebie swojego anioła stróża, podeptałem przelaną za mnie Twoją najdroższą Krew, gardząc nią, zgubiłem piękno duszy, obnażyłem się z Twojej łaski i stałem się jaskinią zbójców, siedliskiem demonów i namiętności, zburzyłem Cerkiew, którą odkupiłeś swoją Krwią, zbezczeszczając całe swoje ciało, czyniąc swoje członki członkami nierządnicy, splamiwszy duszę nikczemnymi, bluźnierczymi, dumnymi, wstrętnymi, nieczystymi myślami; zgadzając się na nie i rozkoszując się nimi, przyniosłem radość demonom, a aniołom — płacz. Oto umarła dusza moja i leży, jakby w grobie, w zgubnych nawykach, przysypana prochem nieczułości i przygnieciona kamieniem zatwardziałości. Oto, Panie, nieprawości moje, które przerosły głowę moją, rozmnożyły się bardziej niż włosy na głowie mojej i bardziej niż piasek w morzu. Wyznając je, sam siebie oskarżam, potępiam i obwiniam, i to nie tylko to, co powstało w mojej pamięci, ale i to, co ona pochłonęła, czego przez nieznajomość moją za grzech nie uważam i czego wyrazić nie potrafię — wszystko to oddaję w Twoje wielkie miłosierdzie, najmiłosierniejszy i łagodny Boże. Dokonawszy mnóstwa czynów haniebnych, tak zaćmiwszy umysł swój i oszalałszy po tylu srogich upadkach i nieczułości, zaledwie ocknąwszy się i z głębi rozpaczy mojej spojrzawszy na Twoje wielkie miłosierdzie, którego nie pokonały nawet wszystkie grzechy ludzkie, zobaczyłem, że nie chcesz śmierci grzesznika, lecz miłosiernie czekasz na jego nawrócenie i dla samych tylko grzeszników przelałeś Krew swoją, nie szczędząc jej, byle tylko wezwać ich do pokuty. To zrozumiawszy, ja, nędzny, ja grzeszny, który przewyższyłem grzechy całego świata, uczyniłem siebie przez złe czyny drugim diabłem, naśladowcą Judasza, wspólnikiem katów-krzyżowników, ja, nędzny i bezbożny, nieprzebyte morze wszelkich nieczystości, bezdenna otchłań wszystkich brudów, plugawy, bezwstydny sprawca wszelkiego zła, przybiegam i upadam przed Tobą, najmiłosierniejszym i najszczodrzejszym, w smutku serca mojego, w pokucie wołam: „Zgrzeszyłem, Ojcze, przeciw niebu i przed Tobą, zgrzeszyłem i żyłem bezbożnie, przekroczyłem przykazania Twoje, zgrzeszyłem, jak nikt i nigdy, i nie jestem godzien nazywać się Twoim synem, nie jestem godzien spojrzeć i widzieć wysokości niebieskiej, nie jestem godzien otworzyć ust moich przed Tobą, bo byłem Twoim wrogiem. Ale błagam Twoją dobroć i modlę się do Twojej łagodności: zmiłuj się nade mną, Boże, według wielkiego miłosierdzia Twego, i według ogromu miłosierdzia Twego oczyść nieprawość moją. Zmiłuj się, przebacz i oczyść, bo u Ciebie jest oczyszczenie. Panie! Jeśli chcesz, możesz mnie oczyścić. Wiem, że chcesz zbawienia każdego, więc zbaw i mnie, bo możesz, jeśli zechcesz, okaż swoją łaskę, Panie, wspomnij na swoje dawne miłosierdzia i szczodrości i przebacz moje przewinienia, nie wspominaj wielu moich złych uczynków, nie wchodź w sąd ze sługą Twoim, nie odpłacaj mi według czynów moich, ani oburzeniem Twoim nie karć mnie, ani gniewem Twoim nie wymierzaj mi kary. Otwórz mi drzwi dobroci Twojej, drzwi pokuty, w pokucie mnie przyjmij, w rozumie wezwij, podnieś upadłego, odnajdź błądzącego, przywróć zaginionego, uzdrów chorego, wskrześ umarłego. Panie, Boże zastępów! Odzyskaj mnie, ukaż oblicze swoje, a będę zbawiony, rozjaśnij oblicze Twoje nad sługą Twoim. Dokąd, Panie, będziesz zapominał o mnie do końca, dokąd będziesz odwracał ode mnie oblicze swoje?! Odwróć oblicze swoje od grzechów moich, lecz nie odwracaj się ode mnie, bo jestem w smutku, wysłuchaj mnie szybko. Wiem, że nie jestem godzien Twojego człowieczeństwa i miłosierdzia, a zasługuję na wszystkie męki, jakie tylko są w piekle, godzien jestem robaka niezasypiającego, zgrzytania zębów, ciemności zewnętrznych, ognia nieugaszonego, który przygotowano diabłu i aniołom jego. Godzien jestem otchłani piekielnej, przed którą drży nawet sam szatan. Jednakże, jaka jest niezmierna wielkość Twoja, takie jest i miłosierdzie Twoje, i nie ma grzechów, które pokonałyby Twoje człowieczeństwo. Dlatego nie rozpaczam, lecz ufam Twojej niewyczerpanej dobroci, która strumieniuje na wszystkich nieustannie, i polegam na Twoim niewysłowionym miłosierdziu: ufam Tobie, Panie, i pokładam nadzieję, niech nie będę zawstydzony na wieki. Ty jesteś nadzieją moją, Boże, a nadzieja nie zawiedzie. Nie zawstydź mnie, Panie, na Twoim Strasznym sądzie przed tysiącami tysięcy sił niebieskich i wszystkich świętych Twoich. Serdecznie żałuję, że rozgniewałem Ciebie, Stwórcę mojego, wieczną i niewyczerpaną dobroć, złoczyństwami swoimi zasmuciłem; i Tego, którego miałem nieustannie kochać i czyje przykazania zachowywać, Jego, jakby nienawidząc, niezliczonym grzechom siebie oddałem; Tego, którego miałem gorliwie pragnąć, o tym tylko od czasu do czasu wspominałem i tego zaniedbałem; Tego, kim miałem się z rozkoszą nasycać, skrzywdziłem i odrzuciłem; od Tego, do kogo miałem upadać, odsunąłem się; dla Tego, dla którego jedynego miałem żyć, umarłem, żyję zaś dla grzechu, rozkoszy i namiętności; kogo miałem się bać i czcić, tego obraziłem i zbezcześciłem w mniejszych braciach, w sobie samym, całego zaś siebie zbezczeszcząc czynami, słowami i myślami; od Tego, kogo miałem dziękować i wysławiać nieustannie, przy Nim zaś przebywając, od Tego odwróciłem się i oddaliłem na drogi rozpustne, i leniwiłem się otworzyć usta, aby wysławić Jego święte imię. O pragnienie moje! O mój miłosierny Boże! Nie do końca rozgniewasz się na mnie, gdyż teraz za to wszystko karany, żałuję i żałować nie przestanę. O, niech nigdy nie rozgniewam Ciebie, Pana mojego! O, niech raczej umrę, niż Ciebie obrażę, Pana mojego! Po co mnie zrodzili, dla czego wychowali, po co żyję do dzisiaj i zasmucam ciężko Ciebie, Władco?! Niech więc zasmuci się teraz serce moje, bijąc się, niech rozpadnie się i skruszy zatwardziałość moja wzruszeniem, niech roztopię się cały, jak wosk, od wewnętrznego płonięcia, bo straciłem Boga mojego, odpadłem od łaski Jego, obraziłem miłosierdzie Jego, wyobcowałem się od Jego miłości, odwróciłem się od Jego chwały, uniknąłem Jego miłosiernej opieki. Niech przeleją oczy moje potoki łez nad tym we dnie i w nocy, bo nie dotrzymałem prawa Twego, bo wiele przekroczyłem, wiele zgrzeszyłem przed Tobą. Przez to zasmuciło się serce moje, nawet nie przed męką tak drżąc, ani nie przez odłączenie od dóbr niebieskich słabnąc, a dlatego topniejąc, że rozgniewałem Ciebie wszechdobrego, wszechsłodkiego, wszechmiłującego, wszechpożądanego, i przez to tylko będę się bił nieustannie odtąd i na wieki. Niech zmarnieje w żalu życie moje i lata moje w westchnieniach, niech osłabnie w smutku dusza moja i kości moje niech niepokoją się nad tym, że Boga mojego, Stwórcę mojego, Władcę mojego, Wybawiciela mojego ciężko zasmuciłem. I czym zaradzę?! Wiem, że dobry jesteś Ty, Boże mój, miłosierny jesteś Ty, Stwórco mój, łaskawy i szczodry jesteś Ty, Wybawicielu mój, tak dobry jesteś, że i duszy swojej nie szczędziłeś, a oddałeś ją za nas, grzesznych, i nie według nieprawości naszych postępujesz z nami, ani według grzechów naszych odpłacasz nam.

Oto to uczynię: u stóp Twoich czystych upadnę, pokłonię się, przypadnę i zarydam przed Tobą, Panem, który stworzyłeś mnie. Ja — otchłań grzechów, rzucam się w otchłań miłosierdzia Twego, Boże mój, i modlę się do Ciebie, skieruj mnie do prawdziwej pokuty i przywołaj do przytomności nieprzytomnego i zatwardziałego. Ty przyjąłeś wielu grzeszników, którzy się kajali: Dawida, Manassesa, Jozjasza, celnika, nierządnicę, syna marnotrawnego, łotra, Piotra, Saula, Fotynię, Taizę, Pelagię, Marię Egipcjankę. Nie odrzuć i mnie, który przewyższyłem wszystkich ich w grzechach, nie przyszedłeś bowiem wzywać sprawiedliwych do pokuty, lecz grzesznych. Zatem wezwij i mnie, który bardziej niż wszyscy jestem grzeszny, nawet jeśli nic dobrego nie uczyniłem przed Tobą, mimo to daj mi według łaski Twojej położyć początek dobry. I spraw, Panie, abym pokochał Ciebie, jak pokochałem kiedyś ten sam grzech, i abym służył Tobie nie leniąc się, jak kiedyś służyłem szatanowi zwodniczemu. Przede wszystkim posłużę Tobie, Panu Bogu mojemu, Jezusowi Chrystusowi, we wszystkie dni życia mojego, jeśli podasz mi na pomoc łaskę swoją. Dziwię się Twojemu zaiste niezmiernemu długocierpliwieniu, o najmiłosierniejszy, że w czasie moich nieprawości nie sprowadziłeś na mnie Twojego sądu sprawiedliwego, a nawet nie wykrzyczałeś mnie oburzeniem Twoim, ani gniewem Twoim nie ukarałeś mnie, ani z wysokości błyskawicą nie powaliłeś mnie, ani nie kazałeś ziemi pochłonąć mnie żywcem do piekła i nie dopuściłeś, aby jakaś nagła śmierć ścięła mnie. Zatem, wielce się temu dziwiąc, poznałem, że niezgłębione Twoje miłosierdzie długocierpliwie i łaskawie oczekiwało mojej pokuty i poprawy występnego życia, i nie ukarałeś mnie, abym oprzytomniał i zrozumiał swoje nieprawości oraz wyrzekł się swojego złego życia. Oto to poznałem i udałem się z pokutą do Ciebie nie sam od siebie, lecz Ty mnie nastawiłeś i przywiodłeś do siebie. I dla czego Ty uczyniłeś tak, co skłoniło Ciebie do tak wielkiego miłosierdzia, czy masz z tego jakąś korzyść, kiedy wezwiesz mnie? Nie wiadomo mi. A wiadomo tylko to, że ja, grzeszny i bezbożny, i dotąd byłem Tobie wrogiem, jeszcze i do teraz nie poprawiłem się. A ponieważ Ty sam wezwałeś i sam przywiodłeś mnie do siebie, oświeć umysł mój, otwórz usta moje, naucz mnie, co mam mówić przed Tobą, i oczyść moje liczne nieprawości i nieczystości, obmyj je, pokrop mnie hizopem miłosierdzia Twego, uczyń mnie bielszym od śniegu, abym nie stał przed Tobą wstrętny i plugawy. Lepiej bowiem dla mnie ukryć się w ciemnych otchłaniach ziemskich, niż przed wielkością niedostępnej chwały Twojej tak się hańbić, i tak bezsławnie obnażonym i całym pokrytym nieczystościami grzesznymi, nędznym i wstrętnym stać, kiedy patrzą na mnie wszyscy stojący przed Tobą cherubini i serafini. Jednakże nie ma miejsca, które mogłoby ukryć mnie przed Twoimi oczami, które są jaśniejsze od słońca. Oto patrzę i nie pojmuję, jak nie brzydzisz się Ty tyloma moimi obrzydliwymi nieczystościami i pozwalasz mi stać przed Tobą i odważnie, bez strachu mówić?! Jak nie brzydzisz się Ty spoglądać na nieczystość serca mojego i na plugastwo duszy mojej? Jak słudzy Twoi, nie zabroniwszy mi natychmiast ognistą bronią, nie odrzucą i nie odgonią mnie od oblicza Twego? Jak, sprzeciwiwszy się mnie, nie wtrącą mnie w ciemności zewnętrzne? Jednakże nie chcą tego Twoja łagodność i Twoje niezmierne miłosierdzie: wielkie bowiem, zaiste wielkie miłosierdzie Twoje, większe niż niebo, głębsze niż otchłań piekła, przestronniejsze niż wszystkie morza i ziemie, dobroć Twoja, która nie chce mojej zguby, lecz oczekuje nawrócenia i raduje się pokutą grzeszników. Wielkie Twoje miłosierdzie, Panie, bo długocierpliwy jesteś wobec mnie, który często obiecywałem Tobie kajać się, jednak upadałem jeszcze częściej i jeszcze niżej; bo nie raz i nie dwa obiecywałem pokutować, jeszcze i przysięgami potwierdzałem obietnicę swoją, jednak skłamałem, namiętny. Kajam się, drżąc, Panie, czyż zadasz mi ból? I wkrótce znowu czynię to samo, a Ty jeszcze miłosierdzisz się nade mną, nie gubiąc mnie z nieprawościami moimi. Chwała długocierpliwości Twojej, chwała miłosierdziu Twojemu, chwała łaskawości Twojej, chwała mnóstwu szczodrości Twoich, chwała niezgłębionej dobroci Twojej, chwała miłosiernemu obliczu Twojemu, przed którym teraz stojąc, Panie mój, przynoszę Tobie wolę i postanowienie moje, korzystając z nadziei na Twoją pomoc, od teraz, od tego dnia, od tej godziny, od tej minuty — ile sił we mnie naprawić złe i nędzne życie moje, a nad dawnymi grzechami do śmierci skruszyć się i za nie żałować, tych zaś, które będą dokuczać, pilnie wystrzegać się za pomocą Twoją. Wiesz, Panie mój, że nienawidzę obrzydliwych czynów moich, a przez nie i siebie samego, i całe plugawe życie swoje nienawidzę i nie chcę więcej gniewać nimi Ciebie, Boga mojego dobrego; tylko Ty, Panie, podaj mi pomoc, bez niej bowiem, wszechmocnej, i bez łaski nie mam siły moich złych czynów i grzesznych nawyków pozbyć się, i żadnego dobrego dzieła dokonać nie sposób: bez Ciebie bowiem nic czynić nie mogę. Chcę pokutować, jeśli Ty, Boże, pomożesz mi, możesz mnie oczyścić. Boże, pomóż mi, a będę zbawiony. Wierzę, Panie, Twojemu miłosierdziu, pomóż mojemu niedowiarstwu; wierzę, że blisko jesteś tych, którzy wzywają Ciebie w prawdzie. Prawdziwie, prawdziwie, prawdziwie pragnę całym sercem w pokucie nawrócić się do Ciebie, Boga mojego. Boże, wejrzyj ku wspomożeniu memu, Panie, pospiesz się ku ratunkowi memu!

Następnie, powstawszy, utwierdzaj się w ufności w Panu i, rozmyślając o wielkiej Jego dobroci i miłosierdziu, odmawiaj Psalm 102, niech pocieszy się dusza twoja: „Błogosław, duszo moja, Pana i wszystko, co jest we mnie, imię Jego święte...”

Kiedy zaś wszystko to jest niemożliwe dla ciebie do pomieszczenia w swojej pamięci, ułóż powiedziane w swoim umyśle w krótkich punktach oto tak: 1) wyznaję Bogu wszystkie grzechy moje; 2) uważam siebie za niegodnego Jego miłosierdzia, a zasługującego na wieczne męki; 3) jednak nie rozpaczam; 4) pokornie proszę o przebaczenie; 5) pokładam zamiar naprawienia swojego życia; 6) nie wątpiąc, wierzę w przebaczenie swoich grzechów.

Źródło: kyrios.org.ua